ORMANDAKİ IŞIKLARA DAİR

Ormana yüz adım ise eviniz/ Ve bulutların toprakla sevişmesi gerekmişse/ bir ağustos ikindisi/ O kokuyu ilk siz hissedersiniz/ Islak meni kokusunu, buram buram.// *** Sevişmeye istekli taraf daima bulutlardır/ öncelikle grileri/ Sırf bu yüzden dünyayı devreder/ Okyanuslar ve rüzgarlarla dans ederek.// *** Canı ne zaman toprak çekerse bir bulutun / Habercilerini yollar öncelikle/ Işıklar ve gürültülü seslerle/ Gök kubbeye tırmanır, aceleci ve ağır cüssesiyle/ Orgazm olan hayvanlar gibi anırır var gücüyle/ Uzun bir yaz abazalığı sonrası ise/ Sürer saatlerce.// Ve sonunda yırtılır kulakları hayvanların/ ağaçların / Ve toprak ananın bekareti yırtılır/ Işıklarla, gösteriş meraklısı, bir gök gürültüsü / Yırtar ve kanırtır toprağı /Ve biz, hayvanlar, ormanlar/ Ve toprak ana/ Islak meniye boğuluruz, nefes nefese.// Her hücresine işlemek için acelecidir bulutlar/ Toprak ananın her deliğine nüfuz eder/ Ta içlerine, en dibine/ Acı çeker taze gelin gibi/ Ama ses çıkarmaz/ Yahut biz, hayvanlar, ormanlar /İşitmesini bilmeyiz fısıltısını.// Sessizce emer tüm meniyi toprak ana/ Çocuklarını doğurur/ Ardından hepsini doyurur/ Ve biz, hayvanlar, ormanlar/ Gözlerimizi sımsıkı kapatırız/ Görmemek için yatak odalarının içini/ Üstümüzde gri bulutlar aydınlatır gök kubbeyi/ parıldar yatak odaları /Ve denizlerden buharlaşan, ışıltılı inci taneleri,/ Tekrar birleşirler ormanda.// Her yağmur sonrası,/ Islanmış anne kokusuna uyanan kargalar,/ kuzgunlar,/ baykuşlar/ toplanırlar/ Babalarının içlerine kadar yükselip alçalırlar/ hepsinin gözleri kapalı /Leblebiden iri inci taneleri,/ Yükselir zifiri karanlığın ortasından/ Kargalar, kuzgunlar ve baykuşların gagasında. // Toprak ana emmeden hepsini/ Açılmaz gözler/ Bulutlar, boşalmış ve rahatlamış,/ Arkalarına bile bakmadan, tepemizden ayrılırlarken/ Biz yine babamızı özleriz/ Yağmurdan eprimiş sarı bir sayfada/ Ve ışıldar orman/ Babası bulutlar ve topraktan anasının koynunda./// 06.08.2009/ Yazan: Burak (Maktul) Çakır/ Yazdıranlar: Yeni bir ev, eski bir orman /İthaf : “Yağmur benim içime işleyen bir şey. Yeryüzünde, doğanın bana sunduğu en yakın arkadaş.” Tezer Özlü (Yaşamın Ucuna Yolculuk – s113)///