Degisen Tek Sey Kendimizdik

Gözleriniz eskiden daha masumdu/ Saçlarınızın rengi gerçekti/ Ufak dudaklarınız rujsuzdu ve ojesizdi tırnaklarınız/ Ve ben sonradan tiksinmeye başladım/ Rujun tadından ve ojenin kokusundan/ Bilemem kastım “j” harfine mi,/ Yoksa arzum boyasız tenleriniz mi, gerçekten gerçek ten kokusu kokan gerçek ten mi?/ Eskiden daha güzeldi hatlarınız güzel kadınlar/ Şimdi köşeli ve sivri / Daha kesici dişleriniz ve sözleriniz daha elem verici// Ben de değiştim elbet, hangimiz aynı kaldık ki (ölenler hariç)/ Daha az yalan söylerdim eskiden / Kendime ve sevdiğim kadınlara daha az işkence çektirirdim/ Hiç çektirmezdim belki de/ Daha az gururluydum/ Ya da gururumdan kaybettiklerim hiç yoktu/ Eskiden hiç içmedim, hiç içmezdim, eskiden içerdim, eskiden hiç içmedim, ya şimdi?/ Sakallarım, tırnaklarım, saçım uzun olmadı hiç bu kadar/ Hiç bu kadar şişman değildi, hep şişman vücudum/ Hiç kusmadım on dört sene boyunca, ya şimdi?/ Adam ya sakalını uzatmamalı ya da kusmamalı her öğün ve her adım/ Eskiden daha yeni filmler izlerdim, yenilerde daha eski filmler/ Ve daha çok arar oldum kendimi okuduğum her şairde// Ve kulağımdan, saçımdan bir yerlerden, bir ürperti/ Hayatımda hiç bu kadar kalbim kalkmamıştı belki de / Bir el bir kulakla birleşince kalp yetmeyebilirmiş/ Adam ya gururlu olmalı ya da gururundan ölmemeli her an// Ve bütün bu kadınlar bu kadar değişmişken/ Ben bütünden değişmişken/ Ne yapmak zamanıdır şimdi?/// Şubat – Mayıs 2009